C/2022 E3 (ZTF)

Dosyć długo wyczekiwana koniunkcja z Marsem.
Temp. -8°C  

C/2022 E3 (ZTF) i Mars

Kolory zdjęcia ustawione są programem Siril na podstawie kolorów gwiazd odniesienia.  

Photometric Color Calibration

10:41:57: Catalog NOMAD size: 198 objects
10:41:57: 33 pair matches.
10:41:57: Inliers:         0.455
10:41:57: Resolution:      7.641 arcsec/px
10:41:57: Rotation:     +153.77 deg (flipped)
10:41:57: Focal:         100.15 mm
10:41:57: Pixel size:      3.71 µm
10:41:57: Field of view:    12d 47m 6.91s x 08d 32m 10.45s
10:41:57: Image center: alpha:  04h45m15s, delta: +26°46'14"
10:41:57: Flipping image and updating astrometry data.
10:41:58: Normalizing on green channel.
10:41:58: Applying aperture photometry to 15 stars.
10:41:58: 3 stars excluded from the calculation
10:41:58: Współczynniki kalibracji kolorów:
10:41:58: K0: 0.722
10:41:58: K1: 1.000
10:41:58: K2: 1.552
10:41:58: Background reference:
10:41:58: B0: 1.63233e-02
10:41:58: B1: 2.51201e-02
10:41:58: B2: 5.33097e-02
10:42:03: Auto-cropped factor: 0.39
10:42:03: Solving on selected area: 1833 1224 2356 1573 

Dzięki czemu widać jaki faktycznie jest kolor nieba w Kościelisku.

Panoramka natomiast ma przesunięty kolor światła tak, żeby purpurowe niebo było lekko niebieskie zgodnie ze zwyczajową estetyką tego typu fotografii.

Orion nad Kirami

Kometa C/2022 E3

Nowy Rok rozpoczął się dosyć emocjonująco z powodu wizyty komety  C/2022 E3 (ZTF) (- wiki -). 
Korzystając z krótkiego okienka pogodowego udało się wyskoczyć na Przełęcz Tąpadła.

Prawie godzinna sesja odbyła się praktycznie przez większość czasu przez wysokie chmury, ale - mimo to udało się naświetlić część ogona. Wniosek taki, że przy deficycie dobrej pogody trzeba naświetlać co się da.

Przy okazji głównej sesji udało się pofotografować widoczki: Oriona, oraz Plejady w towarzystwie Marsa (credit: Biały) - 

Mars i Orion

Zima to najlepsza pora na łapanie Oriona, więc spotkanie Oriona z Marsem jest już obligiem do wyjścia z domu.

Opozycja Marsa

Było nie było, konfiguracja zdarzająca się co dwa lata. Tegoroczna opozycja jednakże jest największa od dekady ( wiki ), więc tym bardziej nie mogłem zmarnować okazji.
I tym razem zdecydowałem się na scenariusz kanapowy, czyli rozłożenie się na balkonie. Rozwiązanie tyleż wygodne co paskudne - zupełnie zniweczone przez prądy konwekcyjne mojego budynku, sąsiedniego budynku, i budynku Agory.
Tak czy inaczej jako przygrywka przed Wielką Opozycją 2018 test można uznać za mniej więcej zaliczony, wnioski:
- SKMAK do kolimacji, albo do kosza;
- kompresja wideo w 450D nie pomaga;

Z 24 zgrywek wideo akceptowalną jakość miało 12. Z nich złożyłem po jednej klatce, z których złożyłem wynikowo jedną "master" klatkę. Efekt nie wart zachodu. Mars jest, ale szczegóły powierzchni tylko na słowo Honoru.

Koniunkcja Marsa i Wenus

Ta koniunkcja zasługuje na miano superkoniunkcji. Obie planety zbliżyły się na niebie na tyle, że zmieściły się w jednym kadrze obiektywu 1300mm.

Zdjęcie robiłem tym razem bardzo wygodnicko - korzystając z ciepłej aury (w końcu mamy 7°C w cieniu) ustawiłem sprzęt na parapecie okna. Prąd z gniazdka, herbata z czajnika, i nareszcie nigdzie nie trzeba się tarabanić. Wszystkie wygody oczywiście kosztem makabrycznego seeingu. Tak czy inaczej widać jaka jest różnica w jasności obu planet.

I jeszcze Księżyc w tej samej skali i czasie naświetlania.

Planety

Planeta (πλανήτης) to wędrowiec. Grecy do nich zaliczali Słońce i Księżyc. Dzisiaj sprawdziłem jak mają się do siebie ich rozmiary. Wszystkie obiekty w jednej skali.

Z Marsem mam problematyczną obwódkę, może uda się to zlikwidować przy kolejnych sesjach.
Natomiast po zobaczeniu Saturna żałuję, że nie robiłem mu zdjęć podczas przejścia Ziemi przez płaszczyznę pierścieni. Byłoby co porównywać, no cóż, kolejna okazja już za kilkanaście lat.

Kwestią która mnie jakiś czas nurtowała, był spadek ostrości na brzegach pola widzenia maka. Na szczęście pole centralne działa całkiem dobrze i daje się uzyskać całkiem fajne mozaiki.

Od tej pory koniec jednoklatkowym ekspozycjom : )