Pomysł z poleceniem na zachód, dla fazy całkowitej, był zasadniczo dobry. Tym razem trafiło na Lizbonę ze względu na wygodne połączenie z Wrocławia, oraz fakt że udało się znaleźć mieszkanie na poddaszu z widokiem na zachód.
Pogoda w Portugalii jednakże, wbrew slajdom sprzedażowym biur podróży, potrafi być bardzo Polska. I po godzinach wyczekiwania udało się urwać kilkadziesiąt sekund fazy całkowitej.
Wartość funkcji LiveView w tym momencie była bezdyskusyjna.
Kary część dalsza. W pośpiechu i rozgorączkowaniu nie włączyłem autoblokady lustra i nie podczepiłem wężyka. W wyniku czego potencjalnie najciekawsze zdjęcie wyprawy zostało przypadkowo uszkodzone.
Cały czas kapały na nas krople deszczu. Większość ekspozycji nie nadaje się do niczego. Przy znikającym co chwila Słońcu kadrowanie było bardzo trudne, to jest jedyne zdjęcie w którym udało się wycelować tubą w sam środek.
Trzeci kontakt niestety uciekł mi z kadru. Szkoda, gdyż wizualnie wyglądało to niesamowicie. Powtórne kręcenie gałkami zajęło mi długie kilkanaście sekund.
Przejaśnienia starczyło raptem na kilka minut po trzecim kontakcie. To jest ostatnie sensowne zdjęcie tego zaćmienia. Większość ekspozycji z tej fazy częściowej ma niewielką wartość przez nie włączoną autoblokadę lustra.
Rano na dzień dobry wita nas nasz ulubiony kolor nieba. Zachmurzenie 0. Pada decyzja, że zostajemy tutaj do końca. 
Słońce szybko podnosi się nad lasem, robi się nieznośnie gorąco, ponad 40C w cieniu. Metalowe przedmioty wystawione na Słońce są niemożliwe do utrzymania w dłoni. Robię artyleryjską osłonkę i ustawiam sprzęt osią do gwiazdy. Wokół rozbijają się trójnogi kolegów. Ktoś przynosi Polską flagę i przybija do tyczki. Wierzymy że się uda.
Po obiedzie przyszli już wszyscy. Dziewczyny śpiewają "Słoneczko rozchmurz buzię, bo nie do twarzy Ci w tej chmurze" i inne, bo robi się, cholera, pochmurno! Z nieba spadło niespodziewanie kilka kropel deszczu. Szybko zakrywamy swoje sprzęty za ciężkie tysiące, w worki po śmieciach.
